الرئيسية / غير مصنف

غير مصنف

*على هامش عرض الفلم القصير “شجرة زيتونة سعد/هناء مهتاب

*على هامش عرض الفلم القصير “شجرة زيتونة سعد”* 

 هناء مهتاب 

سعد ،سنبلة، سماء، سنونو… سوريا…

 “ﺃﻧّﻚ تمتلك ﺷﻴﺌﺎً ﻣﻤﻴّﺰﺍً و ﺗﺒﺪﻭ ﺫكياً بما يكفي، ﻳﻤﻜﻨﻚ ﺍﺟﺘﻴﺎﺯ ﺍﻟﻤﺘﺎهة، انت ستحصل ﻋﻠﻰ ﻣﺎ ﺗﺮيد….”

  تمنيات سعد الطفل السوري، ضحية من آلاف ضحايا الحرب في بلاد الشام، ﻻ ﺷﻲﺀ مما ﻗﺪ يخطر على البال يستطع أن يتحدث ﻋﻦ  عظمة هذا ﺍﻟﻤﺸﻬﺪ. ﻣﺎﺫﺍ ﺗﻔﻌﻞ ﺣﻴﻦ تسرق الحياة منك البصر ، ﺛﻢ ﺗﺘﺮﻛﻚ ﺑﻼ ﺷﻲﺀ؟ ﺑﻼ عمر ، ﺑﻼ عـوﺩﺓ ، ﺑﻼ ﺃﺣﻼﻡ ،ﻭﺣﺘّﻰ ﺑﻼ غصن زيتونة مغروسة تيمناً لوجودك بهذا العالم ؟؟ﺍلمشهد ﺧﺎلٍ ﺗﻤﺎﻣﺎً ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺆﺛﺮﺍﺕ ﺍﻟﻤﻮﺳﻴﻘﻴﺔ الصاخبة ﺍﻟﺪﺍﻋﻤﺔ ﻟﺘﺤﺮﻳﻚ ﺍﻟﻌﺎﻃﻔﺔ ﻭﺭﻏﻢ ﺫﻟﻚ ﺗﺸﻌﺮ ﺑﻜﻞ ﺗﻔﺼﻴﻞ ﻭﻛﻞ ﺷﻌﻮﺭ ﻭﻛﻞ ﻓﻜﺮﺓ ﺍﻻﻧﻌﺪﺍﻡ ﻣﻦ ﺍﻟﺬﺍﺕ، ﻓﻜﺮﺓ ﺛﺎﺑﺘﺔ ﺗﺤﺘﺎﺝ ﻗﺪﺭﺓ ﻋﺠﻴﺒﺔ ﻟﺨﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻲ ﻳﻨﻄﻖ ﺩﻭﻥ ﺧﻮﻑ… ﺃﻥ تتابع حلماً ﺳﻌﻴﺪﺍً حتى النهاية،  ﺃﻥ ﺗﻌﻠﻢ ﺃﻧّﻚ لست ﺍﻟﻮحيد ﺍﻟﺬّﻱ ﻻ يملك ” ﻓﻠﺴﻔﺔ الأمل”.الشعور الذي لا نوقف الإحساس به ما دمنا نملك المستقبل… 

وفي مشهد الأخير، الحياة ﺗﻜﺸﻒ ﻋﻦ ﺫﺍﺗﻬﺎ بأبهى صورة ممكنة في زوايا الدمار و الحرمان و الحروب البشرية.كان مشهداً متكاملاً رغم عمق الألم المحفور فيه.

إنها مشاهد عذبة من فلم القصير “شجرة زيتونة سعد” وقصة ﻣﺆﻟﻤﺔ قدت ﺣﻨﺎﺟﺮﻧﺎ ﺑﻤﺮﺍﺭﺓ، بإخراج المخرج الاهوازي المميز احمد زائري.عرض هذا الفلم الرائع مساء يوم الثلثاء الموافق 21 آبان في صالة سينما فلسطين. الفلم الذي حصد جوائز عالمياً ولفت انتباه الكثير من النقاد و محبي فن السابع.من المتوقع أن الشعب الأهوازي يحتفي بهذا العمل الفريد من نوعه الذي صنع في ظل ظروف صعبة و خطيرة حسب ما صرح المخرج احمد زائري. لكن و للأسف الشديد في عرضه الاول بالصالات الاهوازية لم يحظى بإهتمام  خالص  يليق بهذا الإنجاز الرائع..أحاول أن اعثر على تفسير مقنع لهذا الأمر، الا و أن بحثي يصاب بالفشل….كما إهمال وسائل الاعلام في تسليط الضوء على هذا الموضوع لعب دوراً سلبياً في إستقطاب الجماهير الى صالات السينما.

 #alhersha

دوافع الخروج عن السياق السلمي ربیع كان أم خريف؟/ بقلم: زينب خالد

(دوافع الخروج عن السياق السلمي ربیع كان أم خريف؟)

بقلم: زينب خالد

نظرا للأوضاع الراهنه و قیاسا بإلعهود المنصرمة و كما هو مشهودا للعيان فقد شهدت البلدان العربية في الآونة الأخيرة نسق ثورة سلمية يكاد لا يختلف إثنان على نزاهة مطالب مفتعليها.فقد كانت ثورة ارض شكت قلة حيلة ابناءها،أو ثورة دستور مل جمود نصوصه المخطوطة الثابتة و أراد التعديل،أو ثورة صحفي أراد تغيير فحوي أسألته في المؤتمر الصحفي،أو ثورة مستمع طفح كيله من معتلي المنابر، أولئك الذين لا يكبدون أنفسهم عناء قراءة نص خطابهم قبل اعتلاء المنصة كي لا تدنس طهارة أسماعنا بأخطائهم اللفظية للمفردات، أو ثورة طفل في الرحم أراد دفع ما يشجب ناظریه عن رؤية عالما آخر.و لکن هنالك سؤال يفرض نفسه بقوة هنا و هو:ماالذي دفع بثورة سلمية كهذه لإحداث ثقب في النسق المتعارف عليه و إعلان وجوب ساعة الصفر؟

-أحدى أهم أسباب خروج الثوار هو تشبث حاكم البلاد بدفة الحكم بكل مالديه من قوة أو بكل ما أمطرت عليه من قوة من قبل من هم ليسوا طرفا بما يجري من الدول،أيهما أصح أو من الأفضل القول بأن أخيرهما أصح لإزدياد نسبة الإعتراف بحقيقة حدوثه من قبل المتحدثين بإسم تلك الدول.

-السبب الآخر للخروج هو نضوج روح الإستبداد من بذور الإستعمار في عقول الحكام.فقد كانوا مستبدين في قمع الثوار و اعتلاق صوت الحق من اعماق حناجرهم.فقد تقيأوا بما يثقل كيانهم من علائم الإستعمار على الشعوب التي ترضخ تحت قبضتهم.

-و اما عن السبب الثالث فهو وصول الثوار لقمة اليقين بأنه لا وجود لمصطلح ثورة سلمية في قاموس حاكم مستبد قد شطب خوف الإستعمار آخر ابجدياته في ما يخص المصلحة العامه.

-و لدينا أيضا هيكل الدولة كعامل ذات اهمية لحث الشعب على الخروج،فإن كانت الدولة التي نشبت فيها ألهبة الثورة،ذات هيكل قوي،منغرس في جميع منعطفات و مؤسسات الدولة فلابد من الخروج عن المسار السلمي للوصول الى الغاية و في هذه الحالة يجب أن تكون الثورة شاملة لجميع الفئات لتجنب قلع الرأس و البقاء على الجسد كما هو الحال في نتائج بعض الثورات التي إفتعلتها فئه لا تضم جميع اطياف البلد.فعلينا الحرص إذا على إشراك جميع الأطراف لظمان النتائج المطلوبه من قبل الشعب.

-و السبب الآخر للخروج هو  تدخل المحاور(جمع محور) لصد الثورات و بإلأخص محور المقاومة مما يجعلنا نتسائل حول مصداقية أهداف تشكيل المحاور.محور المقاومة مثلا،تشكل لمقاومة من؟.فقد سبب تدخله إندلاع نيران الحرب الدموية في بلاد الحاكم و جلب لنفسه لعنة الحرب الإستنزافيه.

و أما الآن و بعد موت روح السلم في تلك الثورة أصبح ألتراجع يعني الموت و أصبح الإستمرار مرادفا لتحمل العواقب و لم يتبقى لها سوى رمي آخر ورقة تمتلكها و هي بنفس الوقت الورقة الرابحة الوحيدة،و التي تكمن في تقوية اواصر الإخاء بین جمیع الأطياف و عدم الإنفلات عن الهدف المجيد فباقي الاوراق أتت من البعثة الأممية التي أثبتت بنفسها للعالم عن إستحالة موقفها الحيادي و ضرورة الإنحياز.إذا يجب على جميع الخطوات أن تكون مدروسة مسبقا و يجب علينا عدم تهيأة الأجواء للثورة المضادة حيث تنشب من الأطياف التي لاتتناسق مع الثورة الحالية لأسباب دينية أو فكرية.و يجب علينا ايضا أن لا نترك اوتارنا فی المزاد خوفا من أن يعزف الحاكم سمفونية الطائفیة علیها.فهي أهم السبل التي سوف يلجأ اليها الحاكم للحفاظ علي هيمنته كما قال غاندي:كلما قام شعب الهند بإلإتحاد ضد الإستعمار الإنجليزي،يقوم الإنجليز بذبح بقرة و رميها بإلطريق بين الهندوس و المسلمين،لكي ينشغلوا بينهم بإلصراع و يتركوا الإستعمار.إذا لابد من تلاحم جميع أطياف الشعب للصمود بوجه الحاكم المستبد و الإطاحة به.و يجب أن لا نسمح لهم بإستغلال ثورتنا المجيدة بإستراتيجياتهم الممنهجة التي باتت مكشوفة للعلن للحفاظ على كراسي الحكم، خوفا من أن يطبق قول جيفارا على ارض واقعنا حين قال:الثورة يصنعها الشرفاء و يستغلها الأوغاد.

إذا تداولنا في ما سلف أسباب خروج الثورات عن مسارها السلمي و الولوج غصبا الى الطرق المرسومة من قبل الحاكم المستبد الذي قد تم زرع عقلية القمع في ارض عقله، أملا بأن التشهير بهن سوف يكون ذات فائدة للثورات التي تقبع تحت نير المحتل لإتخاذ الحذر من بعضهن و دراسة إمكانية حدوث بعضهن الآخر للتسلح بما يوبق ظهورهن في ميادين الثورة.فكسب التجربة مفيدا لضمان عدم إعادة الكره و لضمان النصر المؤكد،فإما النصر أو النصر.

#alhersha

نحو الشمال بإتجاه الجنوب _ ابراهیم زهیري

نحو الشمال بإتجاه الجنوب

تقریر و تصویر : ابراهیم زهیري

 مدینة رامز  من أقدم المدن في هذا الإقليم ، تقع في شرق المحافظة على بعد ٩٠كيلو من مدينة الاهواز في وادي وسيع و خصب في مُحاذاة جبال زاغروس .

يجري نهر الصندلي في هذه المدينة الذي جف خلال سنين الأخيرة إثر بناء السدود یصل هذا النهر الى مارون و يشكلان نهر الجراحي الذي يصب في هور الدورق.

ذكر اسم هذه المدينة الأثرية في الكثير من المصادر التاريخية و علم الأثار،جاء ذكرها في كتاب المقدس للمندائين بإسم راما أي المدينة العظيمة.والتلول الكثيرة كتل القصر، تل برمي و … التي تقع في هذه المدينة و ضواحيها تشير إلى صلتها بحضارة عيلام.

حكموا هذه المدينة قبل الإسلام الصابئة المندائيين، وبعد الإسلام حكموها المسلميين و ظهرت فيها عدة سلالات عربية منها بني تميم و آل مشعشع و أخيراً حكمتها قبيلة آل خميس و كان أخر زعيمها الشيخ يبارة(جبارة) .

لاتزال مدينة رامز و القرى التابعة لها تحمل طابع تاریخي عربي بشموخ نخلیها ،احیائها وناسها…

فلاحو هذه المدينة يزرعون القمح و الشعير و الأرز و يجنون الماشية من الجاموس و الجمل .

مصدر النصوص التاريخية : منشورات فرج الله چعب

 

في اضواء خشبة المسرح / إخلاص طعمة

في اضواء خشبة المسرح

اخلاص طعمة

المسرح، هو أحــد فروع الآداء والتمثیل الذي یترجم حکایات ومعانات الشعب علی خشبة المسرح أمــام المشاهدین.
وللمسـرح أهمیــة فائقة في الحراڪ الثقافـــي، فهــــو بمثابة نقطة مـهــــمــة بإمڪـاننــا استقلالها لتطویر المجــتمع والوصول به إلی مراتـــــــب اعلــــی فـي العلـــــــم والثـقافة.
بطبیعة عمل المســـــرح انه یهتـــم بڪــل جوانــــب حیاة المواطــــن من حیث المعاناة والمشــاکل اللواتي یواجهّن، لاسیــما في الاهواز نظــرا للوضــع الخاص بالاهوازیین کالحرمان والتبعیض والمشاڪل البیئیـة وما یعانونه من النظام الحاڪـم، فالمسرح هو مهنه تطـرح تلـڪ المعانات اوحتی عادات المجتمع السلبیة والبائسة و الغیر مرغوب فیها او حتی نقد الشارع وسلوڪیاته، وایضًا نقد السیاسیون و باقـي الأمور المختلفة في شتی المجالات… ،
وطبعا تتم ترجمتهـن عبر المسـرح بهدف طرح حلول بدیلة او توجیهات ایجابیة، وڪــل ذلڪ یتــم بأمل تغییـــر ورقی الشعـب.

نعم، ربما من المبالغة وصف المســرح بهذه الصورة في الدول العربیــة وباقي بلدان العالم، نظرا لإختلاف المسارح والاهداف الذي تتبعهن الفرق المسـرحیة من إحدی الی اخری، فهناڪ من یهتم بانعڪاس حال الشارع کما هو
للنقد او التمجیــد، وهنـــاڪ من یهتــم فقط بالمســـرح السیـــــاسي لنقـل او نقـد أعمــال السیاسیون والحکــومة، وهناڪ ممــن یسعـی لتحفیــز الحکومة علی سیاساتهــا الایجابیــة والهادفــة للشعب و…، هنــاڪ الکثیــر من النمــاذج والاهداف التـي تتبعها الفرق المسرحیة حــول العالــــم’
أي کلًا یعمل علی شاکلته دون خلط!!
وأما القصــد من کل هذا الکلام وما أنوي طرحـه أنا في هذا النص هو المسرح الاهوازي الذي بدوره یؤدي ویتبع کل الاهداف للمشارکة بتغییر ورقی الشعب ومما یلاقیه من عــدم اهتمام من کلا الطرفین اي الشعب والمسؤلیـن’
هــذا مما سینعکس بشکــل سلبـي علی مسار المسرح والمسـرحیون حیث نری الاهوازي یبخُل حتی بحضوره في المسرحیة فما بالڪـم بتقدیم الدعم المادي او العملـي، فبهذا طبعا لن نصل الی نتیجة مجدیة، ولعلنا هڪـذا نسيء إلی مجتمعنا من حیث لا ندري وسنساهم بإنتڪـاس المسرح الاهوازي.
لذا أنا بدوري ادعو متابعینـي، اصدقائي وزملائي ومن یهمـه امر شعبــه بأن یبتعـد عن کثرة الکلام والتمشدق الزائد في برامج التواصـل وفالنلجأ للعمل السلیم والواضح دون تزییف اوطعن أحد لندعم ونساعد ونساهم بتغییر او التأثیر الایجابي بالجیل الحالي لکي ینتج في المستقبل مالا انتجناه نحن او ما لم یقدموه لنا اسلافنا.

بالنهایة لایفوتني أن اذکر وأشیّد علی يد المسرحي الوفي والطموح المتواضع بعمله، الخارق سید کاظم القریشي ونشاطه واهتمامه طیلة الاعوام الماضية بالمسرح الاهوازی واستمراره وصموده رغم الظروف الحرجة والصعبة.

بروال حقيقتنا / شيخ عباس الساكي

بروال حقيقتنا
شيخ عباس الساكي

عملٌ جبارٌ به مجموعة من خيرة شبابنا الأفذاذ و إنجاز تجاوزت قفزاته التحدي و تنائت عن ما يعتور العديدَ من المواقع الإلكترونية من رقابة صارمة و شخبطة الاقلام المأجورة و لا أحيد عن وصفي إيّاه بالإنتصار الساحق على مستوى الإعلام العربي الأهوازي النزيه لأني أتكلم عن موقع بروال الشريف بمبادئه و حِرَفيّته و جمالياته الفريدة من نوعها.

لقد أثبت بروال جدارته خلال الأعوام الماضية في الوقوف على معاناة الشارع العربي الأهوازي بتأمّلاته الصحفية الشيّقة و وقوفه جنباً الى جنب اُناس اُشير إليهم بإصابع التهم و التخلف و الدرجة الثانية و الدنيا طبقياً و لم يتوانَ عن نشر أيّ أمر ذي بال يحزّ في نفوس العديد منا شجىً و كلفاً و الماً.

و باح بحنجرة شُجاعة بكل ما يُخاف منه و يُخشَى و الذي تتحاشاه أقوى رجالات الإعلام و مؤسساته المصرحة و غير المصرحة فكتب بروال ما يَجيش بجنان شعبه حرقة و حسرة و لم يستثنِ خالجةً من خوالج الفكر الأهوازي المضطهد.

نشر عن صرخات المرأة الأهوازية المكبوتة التي أزوتها يد المتعنتين المتعسفين و عن كل ما يحق لها من كرامة و مكانة اجتماعية لائقة و ناشد ضمائر الرجال الغيراوية (الغيارى) لوضع حد حاسم لذلك. و كذلك أصبح یشجع باقي أفراد الأسرة تجاه استعادة حقوقهم المغيّبة و دعى فتياتها إلى التغلب على الوضع المعاش.

نشر عن المسرح الأهوازي الذي ضاقت عليه خشبات المسارح بما رحبت و بعد ما باتت المسرحیة العربیة متسولة علی قارعة الطرقات تستجدی العطف ممن یکیلون العاطفة بمکیال المصالح السیاسیة فأصبح بروال مظلة وارفة علیها و قاعدةً لجميع هواة الفن العربی بکل الوانه الخلابة فما ان تفتح بروال حتی تخفک (تصادفک) صورة رجل عربی او امرأة عربیة علی غیر الحالة المألوفة و اعنی بذلک ما یقول عنه الفنانون بتکبیر الصور للحیاة و لا انفک اری فی مخیلتی رجلا مرتدیا کوفیة و عقال و دراعة ملونة محفوفاً بالاطفال الراقصین برقصة الچوبیة و هو یعزف بمطبگ (مزمار) و صرنا اذا أردنا معرفة مئال المسرح (بصراحة) تصفّحنا بروال.

نشر عن الهور المنهار بایلوجیاً و اجتماعیاً و ثقافیاً و امسی مصدر قلق کبیر و خطرا بالفعل علی صحة المواطنین یهدد حیاتهم بانواع الامراض السرطانیة و غیرها ناهیک عن انعدام فرص العیش لحیاة النظام الإحیائی المعقدة فماذا عن ارواح ازهقت بسبب تناول اصاحبها جرعات کیمیائیة مسرطنة و ماذا عن مستقبل الجیل الآتی؟ اماط اللثام بروال عن کل هذه الحقائق الفادحة و غیرها من جرائم لا یغفرها التاریخ.

نشر عن سد الموت المنصوب علی خانوگ کارون المغتصب الذی قضی علی الفِلاحة و مقدرات الشعب الزراعیة بکل ما أوتیت الکلمة من معنی حیث لا نتوقع بل لا نامل استعادة الأحوال الزراعیة قبل هذا السد المشؤوم الذی اترع الأراضی بالملح الاُجاج. و کتب عن کارون و انتهابه ظلماً و عدواناً و کتب عن التاریخ و الثقافة و الإقتصاد و غیر ذلک من امور الحیاة التی لا یمکن احصاء بعض منها فی مقال ضیق کهذا المقال.

هذا ما قدمه بروال و سواعد کادره البطلة و کُتّابُه الکرام لجیل کُتِب علی جبینه الخضوع و الخنوع و دبّ دبیبُ الیأس فی اوردته من الحیاة بکرامة و تحت ظل ظلیل من الرعایة الإنسانیة فالإسلامیة فالعربیة، و قدّم الکثیر الکثیر من العطاء المتدفق و الحلول الناجعة و ساهم فی ضخ الوعی فی ادمغة العرب ما یغنینا عن التطویل و الاسهاب فی هذا الخصوص.

لکن وسفة، الیوم نشهد هذا العطاء ینضب و تخبو شُعَلَه بعد ما کان جسیماً و ثقیلاً فیتعطل کأیٍّ من أنشطتنا الاخری و لیشطب علیه بخط النسیان و دون ای نوع من الذریعة امام خطره العظیم، یسکت هذا الصوت و نحن نسمع شخیر نزعاته المحزنة بلا أیّ تفاعل ملحوظ و لا ای تندید مشرّف و لم نستغرب هذا الامر لاننا عهدناها سجیة انتهجها عرب الاهواز تجاه مشاکله المصیریة فیقتل شیخ و لم نحرک ساکناً و ییتم صبیاً و لم تأخذنا فیه رأفة و تنتهک حرمة فلم یندَ لها جبین و تغلق جریدة صوت الشعب و الحدیث و همسایه ها فی الامس و لم ننبس ببنت شفة و الیوم بروال …. طبعاً هی السجیة المألوفة فلا نلوم أحداً فی ذلک سوی قولنا لاحول و لا قوة الا بالله…

 

گذری تاریخی بر پوشش مردم عرب اهوازی (چفیه) / نویسنده: حسین فرج الله

گذری تاریخی بر پوشش مردم عرب اهوازی:

“چفیه مردم عرب (از تمدن عیلام تا معاصر)”

نویسنده:حسین فرج الله (ابو عرفان)

“چفیه”

‏یک نوع سربند رایج و یکی از بخش‌های پوشاک سنتی مردم عرب در طول تاریخ بوده است.

*چفیه* (همان الکوفیه به زبان محلی مردم عرب اهوازی وجنوب عراق است الکوفیه کلمه فصیح
چفیه می باشد. )

چفیه معمولا به عنوان سربند استفاده می شود تا از سر و چشم دهان مردان عرب در برابر آفتاب و شن محافظت می کند.در مواقعی بستن کوفیه فقط برای تکمیل لباس فرد استفاده می شود. چفیه را با رشته ای ابریشمی که شبیه طناب پیچ خورده است ، به نام عقال بر سر می‌بندند که در مجموع چفیه و عقال نامیده می‌شودوعقال در واقع تاج چفیه به حساب می آیدو علاوه بر نگهداری چفیه بالای سر نشان بزرگی وجایگاه والای اجتماعی فرد عقال پوش را بیان می کند«* همچنین در نقوش عیلامی وسومری عقال نیز آمده است که هرتسفلد آلمانی میترای باریک با پاپیونی در پشت سر سرباز عیلامی را شبیه به عقال بدوی می داند»*.عقال وچفیه در کنار دشداشه که همان لباس بلند مردان عرب است وهمچنین بشت که بالاپوش ظریف وبسیار زیبای مردان عرب می باشد در کنار هم لباس مردان عرب را تشکیل می دهند(*بشت واژه ای اکدی وبه معنای صاحب جلالت وبزرگی است که در فرهنگ لغت اکدی نوشته دکتر عید مرعی به آن پرداخته شده است *) ،هرچند لباس مردان عرب بنا به منطقه آب وهوایی وطبیعت کشور ویا منطقه سکونت باهم متفاوت می باشند .مثلا در مناطق جنوبی اهواز مردان به جای دشداشه بلند معمولا پیراهن سفید آستین دار را می پوشند وبه جای شلوار معمولا لنگ می بستند چون زندگی در کنار دریا وکار در آب دریا مردان جنوب را واداشته که به جای دشداشه بلند برتی راحتی کار از لنگ استفاده می کردنند هرچند که در مراسمات وبعد از پایان کار باز دشداشه را برتن می کنند، اما چیزی که در بین این همه تنوع لباس ثابت است در واقع چفیه است که در تمام جهان عرب با رنگ ها وشکل های مختلف به کار می رود ولی درکل چفیه چفیه است ،گاهی چفیه ممکن است بر روی سر بسته نشود و دور گردن گره زده شود واین کار را معمولا جوانان انجام می دهند وافراد مسن معمولا بدون چفیه از منزل خارج نمی شوند وآنرا همه جا ودر همه مراسمات بر سر دارند .مردان عرب برای چفیه احترام ویژه ای قائل هستند واگر كسی چفیه مرد عرب را از سرش بکند ممکن است، مرد عرب با او شدیدترین برخورد را بنماید واین کار را اهانتی بزرگ به فرهنگ وتاریخ وسنن خود می داند.

کوفیه کلمه ی فصیح تری نسبت به چفیه است ولی معمولا مردم عرب کلمه چفیه را به کار می برند .برخی از محققان کوفیه را منتسب به شهر کوفه می دانند ومی گویند که چون تولید کوفیه در کوفه بوده آنرا کوفیه یعنی منتسب به شهر کوفه می نامندولی در بین ملت عرب کوفیه به شماغ یا یشماغ معروف است وفقط مردم عرب اهوازی وجنوب عراق وشاید برخی کشورهای خلیجی آنرا کوفیه می نامند ولی در تمام دیگر کشورها آنرا یشماغ(شماغ) می نامند .هرچند رایج تر آن است که کوفیه قرمز را یشماغ می نامند.
در کشورهای کویت وامارات وبحرین چفیه را قتره می گویند اما در سوریه واهواز (کل مناطق عرب از ایلام ،خوزستان ،بوشهر وبخشی از بندر عباس )جنوب عراق به آن چفیه می گویند مابقی جهان عرب آنرا شماغ یا یشماغ می گویند که واژه ای سومری است وبه معنای پوشش سر است.

چفیه در تاریخ انقلابات معاصر جایگاه ویژه ای یافت ویاسر عرفات آنرا از رموز مقاومت مردم فلسطین قلمداد کرد وامروز چفیه سیاه وسفید رمز مقاومت در سراسر جهان است که از فکر انقلابی مردم فلسطین سرچشمه گرفته است ..

چفیه دیگر متعلق به بخشی از فلسطین ولبنان است که توسط مدافعان لبنانی وفلسطینی استفاده می شد ودر جنگ ایران وعراق توسط شهید چمران وارد ایران شد وامروز به چفیه بسیجی معروف است که در واقع چفیه ای فلسطینی ،لبنانی است.

*تاریخچه کوفیه(چفیه مردم عرب)*:

چفیه از قدیم ترین سربندهای مردم عرب است که ریشه در تاریخ باستان دارد.هرچند که واژه چفیه به دوران اسلامی وتاسیس شهر کوفه باز می گردد اما خود سربند در طول تاریخ وجود داشته است ودر بسیاری از نقوش دوران باستان با چفیه بر می خوریم حتی بسیاری از مجسمه های دوران باستان مردانی را به تصویر می کشند که چفیه بر سر دارند .مانند آنچه در تمدن بزرگ عیلام وشهر شوش یافت شد ویا آنچه از در تمدن بابل وسومر وآشور بدست آمد نشان از وجود چفیه از گذشته دور تا به امروز است واین جریان استمرار وتداوم تمدن وتاریخ وفرهنگ مردم عرب اهوازی را از گذشته دور تا به امروز را برای ما ترسیم می کند.

تمدن عیلام را می توان اولین تمدن این سرزمین نامید که تاریخ آن به 6000قبل از میلاد ویا بیشتر از آن می رسد این تمدن بزرگ با پایتختی شوش هزاران سال تمدن بدون منازع این سرزمین بوده است ودرکنار دیگر تمدن های بین النهرین توانست شکوه وعظمت دوران باستان را به تصویر بکشد.اولین تصویر مربوط به 4000قبل از میلاد یعنی دوران شوش( 1)ویا دوران ظهور تمدن شوشان در دشت شوش باستان ،در این دوران ما به اولین نقوش چفیه امروزی برمی خوریم که این را باستان شناسان در شوش یافتند ودربسیاری از کتا بهای بلستان شناسی ثبت شده اند ،نقش چفیه مربوط به دو دروازه با نقش چفیه هستند که بر روی سفال های هزاره چهارم پیش از میلاد نقش بسته اند.
طرح های چفیه در دوره سومریان عراق ودوره بابلیان نیز وجود داشته وبسیاری از مجسمه های بابلی ویا مهرهای سومری نقش چفیه رادر برداشتند .

از دیگر نقوش مهم چفیه ،مجسمه زن اهدایی به معبد دور انتاش(چغازنبیل) است که لباسهایش طرح چفیه برتن دارد این مجسمه به 1200سال پیش از میلاد بازمی گردد که وجود چفیه ونقوش آنرا در تمدن عیلام ثابت می کند.

«برخی چفیه را منتسب به مردم هور نشین می دانند ومی گویند که برگرفته از شکل وطرح تور ماهیگیری مردم عرب هور است .ولی نقوش ومجسمه های یافت شده درتمدن عیلام ،سومر،بابل ،میسان ودیگر تمدن های باستان این نظریه را رد می کند، علاوه برآن همه مردم عرب که هور نشین نبوده اند وانتشار چفیه در بین تمام یا بخش بزرگی از مردم عرب می تواند دلایل مذهبی ،سیاسی وفرهنگی مشترک بین مردم عرب را داشته باشد ،این نظریه که مردم هور تور ماهیگیری را بر سر می گذاشتند واز آن آموختند، بر سر خود چفیه قرار دهند نظریه غیر قابل باور وقبول است زیرا چگونه می شود مردم تور ماهیگیری که پر از لجن وبوی ماهی وگیاهان رودخانه ویا حتی گل باشد بر سر بگذارند باور این نظریه وقبول آن دور از ذهن است ».

تصاویر ذیل وجود چفیه را در برهه های مختلف تاریخ را به تصویر می کشند.

این تصویر نقش ظروف سفالی یافت شده در شوش اول یعنی در حدود 4000پیش از میلاد می باشد ،این طرح دروازه ای را به تصویر می کشد که نقش چفیه آنرا فراگرفته است ،وشبیه به دروازه عشتار عراق است .

(منبع تصاویر:باستان شناسی ایلام ،دنیل تی ،پاتس ،نشر وچاپ سمت ،ص 88)
(تمدن عیلام ومردم عرب خوزستان ،حسین فرج الله ،چاپ تراوا ،ص20)

تصاوير سفال هزاره سوم ودوم پیش از میلاد ،نقوش سیاه وسفید چفیه بر سفال ها کاملا مشهود است وهنوز این نقوش از هزاره چهارم تا این زمان استمرار دارند.

(منبع:الگوی استقرار وفرهنگ های پیش از تاریخی دشت شوشان ،عباس علیزاده ،نشر وچاپ میراث فرهنگی ،ص111تا125)


این تصاویر مربوط به ظروف سفالی هزاره دوم تا هزاره اول پیش از میلاد هستند باز هم نقوش چفیه کاملا واضح وآشکار خود نمایی می کنند ….

(منبع:سفال وسفالگری در ایران ،سیف الله کامبخش فرد، نشر ققنوس ،ص، 537بخش تصاویر)


تصویر مجسمه زن اهدائی به معبد دورانتاش است که لباسی شبیه به طرح های چفیه دارد این مجسمه به 1200قبل از میلاد باز می گردد ودر حال حاضر در موزه لوور فرانسه نگهداری می شود .

(منبع :تاریخ عیلام ،پیر آمیه ،انتشارات دانشگاه تهران، بخش تصاویر )

تصویر پیکره گودا ،که به هزاره دوم پیش از میلاد باز می گردد وتصویر گودا را نشان می دهد که چفیه ای بر سر دارد.این مجسمه از سنگ صابون ساخته شده واکنون درموزه لوور فرانسه نگهداری می شود.

(منبع:هنر بین النهرین ،آنتون مورتگات ،نشر سمت، ص، 119و بخش تصاویر شماره 170)

نیم ستونهای مزین به موزائيکهای مخروطی در جلو تراس ستوندار« وارکا »این ستونها در برلین نگهداری می شوند ونقش چفیه مردم عرب برآن نقش بسته است …

(منبع:هنر بین النهرین ،آنتون مورتگات ،نشر سمت، ص، 305بخش تصاویر)

#الحرشة

الْقُرَادة / ناصر شايع( ابوفهر)

الْقُرَادة

ناصـ‌شایع‌ـر(ابوفهر)

‏ *_﷽_*

…وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ (168) إِنَّمَا يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوءِ وَالْفَحْشَاءِ وَأَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ (169)البقرة

عندما مكّنت بريطانيا المقبورَ رضاخان من السيطرة على الاهواز أدخل بعض التقاليد و القيم الكاذبة إلى ثقافتنا العربية و الإسلامية بغية هتك كبريائنا مطالبًا بِثأر هزيمة الساسانيين و لكن هذه المرة ليس بالسيف بل استخدم أسلحة التزوير متحديًا الاهوازيين الذين كانوا قد تصدوا لممارساته التي تهدف إلى محاربة الدين الحنيف و الذي هو ممزوج بعروبتهم.
فَاذا كان الولاء للاجنبي ثق انّه تدنٍّ للحضيض و إلى مستوى الشعوب المتخلفة. و بِهداية شيطانية، أجاد المقبور الدوران مع الباطل و انتهاج الطرق الصهيونية لتفادي المآزق و العقبات و اِلباس الباطل ثوبَ الحق، ثم انطلق معه وابدع في استخدام وسائل ابليس لدفع الباطل حتى يصل به إلى حيث ينبغي أن يصل الحق.فَشرع في سلسلة اجرائات لمصادرة الثروات و الهوية، منها منع الاهوازيين من اقامة الشعائر الإسلامية و التكلم بالعربية ثم استبدل الاسماء العربية للمدن بِاخرى غير عربية تشويهًا لحقيقتها و تحريفًا للماضي و الحاضر لكي تبدو غير عربية تمهيدًا لنهب ثرواتها و منحها لمن رغّبهم في الهجرة للاهواز على حساب الاهوازيين، ظنًّا منه انّ بالتدليس و بِتلفيق الاسماء سوف ينجح في تشويه واقع الاهوازيين، كما فعلت،،القرادة في تشويه وجه،،بدور،، السودانية خلال اجراء،،الشلوخة،،و هي عادة قديمة كانت تجُرى للفتاة للدخول في مرحلة البلوغ، وفقًا للمعايير الاجتماعية السودانية آنذك وهي جروح تُرسم في الخدود على جانبي الوجه .حاليًا لم تعد تُجرى الشلوخة الّا في القليل من البقاع الريفية النائية.ويُعتقد بأن هذه العادة مرتبطة بتاريخ الرق القديم نظرًا لعدم إمكانية ازالتها و لاثبات انتماء صاحبته. كما تُعتبر أيضًا من مظاهر التجميل والزينة للفتاة وتقوم بها في الغالب امرأة معينة تُسمّى؛الشلّاخة؛و التي تمتلك موسًا حادًا و بعض الأدوات الخاصة بعملها تخطّ بها خطوطًا على وجه الفتاة لتكمل ستة او ثمانية او عشرة خطوط بطول الخد وبعد ذلك تُغسل الجروح وتُوسّع ثم يُلصق عليه القطن المشُبع بالمحلبية والقطران وتعاني الفتاة عدة اسابيع من الالم نتيجة للحُمى الشديدة وتورّم الخدود و لكن يفرح الاهل كلما كانت الشلوخ عميقة وعريضة في خدود بنتهم وعلى الرغم من خطورة هذه العملية الّا انّها كانت ضرورية للزينة و اُنشدت الاغاني الشعبية لشعراء ذلك الزمن بجمال الشلوخ.و في قرية ؛البطاح؛طلبت اُم بدور اجراء الشلوخة على بنتها بدور من الشلاخة التي اُطلق عليها القرادة،بعد أن شوّت بدور،استنكارًا لسوء عملها الذي اضمرته بدايةً، اخذًا بِثأر قديم من عائلتها و كانت قد بالغت القرادة في عدد الخطوط و طولها و عرضها و عمقها حيث حتى و بعد أن اجتازت بدور امد التعافي الطويلة و المصحوبة بِالآم تضني الشخص الشديد، لم تجتز التشويه الذي صاحبها حتى الممات و عندما لامَ القرادة اللائمون ردّت متفاخرة:اذا كانت الشلوخة زيّنت وجه بدور فالفضل يعود لي و اذا شوّهتها فهذا سوف يكون دليل عبوديتها و انتمائها لي.
يعتقد تيار ؛حراك الهوية ؛الذي يطالب بٍاسترجاع الاسماء العربية للمدن الاهوازية، دستوريًا، يعتقد انّ التسميات الملفقة تهدف الى التشويه و تحريف الحقائق و بعد أن تهاوت الأصنام البهلوية لاينبغي ترك بصماتها للتنكيل بالاهوازيين و لايجوز ترك جزء من الباطل الذي جاء به أتباع الشيطان،و لو كان يسيرًا بل يجب تطهير الكل حتى تكون الطهارة كاملة.

تنويه:اسماء الأشخاص مستعارة.

تغییر ذائقه مردم به سمت تئاتر درام/ رسول عوده زاده

*تغییر ذائقه مردم به سمت تئاتر درام*

نویسنده: رسول عوده زاده اهواز- خبرنگار/همشهري

1396/06/25

سکوت همه جا را فراگرفت و فروشنده آرزوها به خواب عمیقی فرورفت. دختری 17 ساله آنچه را تاریخ از بین می‌برد جشن گرفت. اسکیزوفرنی و تفکیک شخصیتی بلای جانش شده‌اند. داستان از اینجا آغاز می‌شود، زمانی که مادر نامه عاشقانه در کیف دخترش می‌یابد و پدر باخبر می‌شود. هذیان گویی بخشی از زندگی دختر مدرسه‌ای اهل حرشه (گاومیش‌آباد) می‌شود و به چنان بیماری‌ای مبتلا می‌شود که مهر پایانی بر زندگی‌اش می‌زند. حاصل تلاش چندین ماهه گروه تئاتر اشراق کوت عبدالله کار جدیدی است به نام نمایشنامه «مونودراما حکایه عذراء من الحرشه» (مونودرامای حکایت دختری از حرشه) است که این روزها در فرهنگسرای مهدیه شهرستان کارون روی صحنه می‌رود؛ کاری پر از نشانه و نماد با تم اجتماعی که جامعه مردسالار را نقد می‌کند. این نمایشنامه روزهای ۱۶ و ۱۹ شهریور در فرهنگسرای مهدیه کوت عبدالله در ۴۵ دقیقه روی صحنه رفت. گفت‌و‌گوی همشهری با «سیدکاظم قریشی» کارگردان این نمایشنامه را می‌خوانید.

🔹درباره کار جدیدتان بگویید.
🔸اسفند گذشته با همکاری نویسنده اهوازی «سالم باوی» متن نمایشنامه را که از نوع تک‌پرسوناژ و به اصطلاح مونودراما بود، نوشتیم که به زبان عربی فصیح بود و این امر به نوبه خود معضل بزرگی به شمار می‌رفت، چون کاراکتر نمایش یک دختر هفده‌ساله بود و پیدا کردن چنین بازیگری در این سن که بتواند عربی فصیح را خوب ادا کند کار را مشکل می‌کرد. تا اینکه در تیرماه امسال و مشخصا روز عید فطر توسط یکی از دوستان با «آمنه سلیمانی» که نقش  این دختر 17 ساله را به عهده گرفت، آشنا شدم. پس از تست اولیه مشخص شد که ایشان توانایی فوق‌العاده‌ای برای ادای این نقش دارد، گرچه تاکنون بازیگری نکرده است. سپس کارگردانی نمایش را خودم بر عهده گرفتم و هادی ناصری را به عنوان دستیار کارگردان انتخاب کردم.  موسیقی متن نمایش توسط مسعود سخیراوی تهیه و اجرا شد و یونس فاضلی نورپردازی را برعهده گرفت. از دیگر عوامل این نمایش می‌توان به فیصل زرگانی، مریم قریشی، عباس زهیری، توفیق مرجانی و مینا حزباوی اشاره کرد.
البته لازم می‌دانم که از حسین عباسی ویراستار نمایشنامه و نیز کارگردانان خوب استان سید امیر موسوی، رضا حویزاوی و مصطفی بوعذار که در طول تمرینات کمک شایانی برای آماده‌سازی این نمایش کرده‌اند تشکر و قدردانی کنم.

🔹درباره موضوع نمایشنامه بگویید. چرا این موضوع را انتخاب کردید؟
🔸نمایشنامه حکایت دختری 17ساله است كه روان‌پریش است و علاقه عجیبی به قصه گفتن دارد، گرچه پدر و مادرش او را از این کار منع کردند و حتی در مدرسه همکلاسی‌های او به قصه‌هایش می‌خندند، چون اعتقاد داشتند که قصه‌هایش طنز است، ولی خودش معتقد است که داستان‌هایش تراژدی و گریه‌آور است. به همین جهت داستان‌هایش را برای عروسکش تعریف می‌کند .او رفتار پدر و مادر و برادرانش را با خودش تعریف می‌کند و اینکه با چه حوادثی در زندگی خود مواجه شده است. او چون روان‌پریش است حوادث گوناگونی را نقل می‌کند که در برخی موارد با هم متناقضند. علت انتخاب موضوع همانا احساس مسئولیت در قبال نیاز جامعه زنان خصوصا جامعه زنان عرب به نگاهی موشکافانه و دقیق به جایگاه آنان در جامعه و رفتاری است که از طرف خانواده با آنان می‌شود و یا رفتاری است که خود آنان بروز می‌دهند. این حکایت برگرفته از زندگی یکی از هنرمندان زن گروه است که با نیروی تخیل و خلاقیت به شکل نهایی آن درآمد.

🔹استقبال مردم از این کار چگونه بود؟
🔸بحمدالله استقبال مردم از مونودرامای ما بی‌سابقه بود، به حدی که برخی تماشاگران ایستاده نمایش را دنبال کردند. البته امید می‌رود این نمایشنامه را در شهرهای دیگر به روی صحنه ببریم که به کمک دیگر دوستان هنرمند در انجمن نمایش شهرستان‌های مختلف نیازمندیم که از همین‌جا این درخواست را از دوستان مطرح می‌کنم. این نمایشنامه با همکاری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان کارون و انجمن نمایش شهرستان کارون و فرهنگسرای مهدیه کوت عبدالله روی صحنه رفت و لازم است از همه دوستانی که به هر نحوی به ما کمک کردند تشکر و قدردانی کنم، از جمله همسرم رقیه جابری راد و خالد لویمی فعال فرهنگی.

🔹ما کمبود متن نمایشنامه‌ به زبان عربی داریم. برای جبران این قصور چه کار باید کرد؟
🔸بله، با داشتن نویسندگان زبردستی در زمینه ادبیات عربی در زمینه تولید متن نمایش عربی متأسفانه کم‌کاری شده است و برای جبران این نقیصه می‌توان با ایجاد بستر مناسب برای کشف استعدادهای جوان و صیقل دادن اقلام آنها از طریق برپایی دوره‌های مختلف آموزش قواعد زبان عربی و فن نمایشنامه‌نویسی و ترغیب آنان از طریق برپایی مسابقات و اهدای جوایز و سپس اجرای نمایشنامه‌های منتخب آنان به وضع قابل قبولی رسید. البته در این میان ایجاد حلقه اتصال بین نویسندگانی که به زبان عربی می‌نویسند بسیار مهم به نظر می‌رسد، زیرا با ایجاد این حلقه اتصال می‌توان به تبادل تجارب نویسندگان فیمابین خود دست یازید و این امر در ایجاد تراکم معرفی و تولید محصولات ادبی از جمله نمایشنامه کمک شایانی خواهد کرد.

🔹ذائقه مردم اهواز چه تئاتری را می‌پسندد؟ بر حسب نیازی که احساس می‌کنید یا ذائقه مردم تئاتر می‌سازید؟
🔸سؤال قابل توجهی کردید. ببینید، من سال‌ها نمایشنامه طنز می‌نوشتم و اجرا می‌کردم و الحق و الانصاف هم استقبال خوبی از آنها می‌شد و این تصور همیشه حاکم بود که مردم خواهان تئاتر طنز هستند و بازیگرانی که بتوانند چاشنی طنز یک نمایشنامه را بالا ببرند از موقعیت بسیار خوبی برخوردار می‌شوند؛ بدین جهت اغلب نمایشنامه‌های سال‌های گذشته این‌جانب رنگ و بوی طنز می‌داد و نمایش‌های ملودراما و درام در این بین گم می‌شد و کسی به موفقیت یا عدم موفقیت آنها توجه نمی‌کرد، ولی در سال ۹۴ با اجرای نمایش «لایمر قطار بهذه المحطه»(هیچ قطاری از این ایستگاه نمی‌گذرد) كه یك نمایشنامه درام سنگین بود، همه باورهای گذشته را دچار چالش کرد‌‌. این نمایشنامه ثابت کرد که تماشاگر به دنبال هنر خوب است و برای دیدن تئاتر خوب و فاخر وقت می‌گذارد. تماشاگران قابل توجهی از این نمایشنامه استقبال کردند. ولی گویا این روزها معادله به نفع تئاترهای درام چرخیده و روزگار نمایش‌های طنز سر آمده است‌. استقبال از نمایشنامه مونودراما حکایت دختری از حرشه كه یك درام است به حدی بود كه تمام صندلی‌های سالن پرشد و برخی ایستاده کار را دنبال کردند که این امر نمایانگر ذائقه این روزهای جامعه است که بی‌شک مرا به ساختن درام‌های دیگر تشویق می‌کند، چون ذائقه مردم در نوع نمایشنامه‌هایی که تولید می‌کنم تآثیر دارد.

🔹وضعیت تئاتر عربی در اهواز در چه شرایطی است؟ راستی سرنوشت انجمن تئاتر عربی به کجا رسید؟
🔸متاسفانه تئاتر عربی در اهواز حامی و پشتیبان ندارد و اکثر گروه‌های نمایشی که به زبان عربی فعالیت می‌کنند دچار رکود هستند و فقط در مناسبات ملی و مذهبی شاهد جنب و جوش برخی از این گروه‌ها هستیم که تولیدات آنها در زمره نمایش‌های فاخر نمی‌گنجد و تنها پنجره‌ای که رو به تئاتر عربی باز است همان جشنواره تئاتر عربی میسان است که آن هم به علت کمبود منابع مالی، دور بودن از مرکز استان و برخی عوامل دیگر نتوانسته است جایگاه حقیقی خود را پیدا کند و فقط در حد یک انگیزه برای ادامه حیات برخی گروه‌های نمایشی است .البته چند گروه نمایشی فعال در استان هستند که صورت خود را با سیلی سرخ نگه داشتند و گاهی شاهد کار خوبی از آنها هستیم. انجمن تئاتر عربی با پیگیری‌های مجدانه و سرسختانه چند تن از منتخبان هنرمندان به عنوان اعضای انجمن یاد شده از جمله رضا حویزاوی، سعید نگراوی، این‌جانب و مریم طرفی و دیدارهای متعدد با نمایندگان مجلس و برخی از مسئولان، توسط برخی در محاق ماند و هرگز تشکیل نشد و به جای آن کانون تئاتر بومی وابسته به انجمن نمایش استان تشکیل شد.

آموزش به زبان مادری حق من است _ زکیه نیسی

آموزش به زبان مادری حق من است

زکیه نیسی

مسمومیت بوى مدرسة با محروميت از آموزش بة زبان مادري

در آستانه ی سال تحصیلی جدید محرومیت نسل جدیدی از دانش آموزان اهوازی از تحصیل به زبان مادری این ظلم آشکار جلوه می نماید و بوی مدرسه را همچون هوای اهواز برای انها مسموم می کند

امسال گروه سنی جدیدی از دانش آموزان اهوازی واقعیت محرومیت از تحصیل به زبان مادری را در کلاس های درس تجربه می کنند

اضطراب روزهای نخستین تحصیل آنها دو چندان و زبان مادری شان را محصور در خانه ترک می کنند
و مجبور به پیمودن دریای پرتلاطم دانش با زبانی بیگانه اند
واقعیتی که آنها را در فراگیری دانش با مشکلات سختی روبرو می کند

و از طرف دیگر محرومیت از آموزش به زبان مادری
تهدید جدی برای نابودی هویت و اصالت دانش آموزان اهوازی است

مدرسه و کلاس های درس
جزء بزرگی از زندگی کودکان و نوجوانان در دنیاست و گذران این وقت برای دانش آموزان اهوازی با زبانی بیگانه تهدیدی در ایجاد بی هویتی و ناپایداری شخصیت در آنها است

بی هویتی از آن جهت که این شخص به دلیل عدم تحصیل به زبان مادری، عدم فراگیری تاریخ سرزمین آباء و اجدادی خود، عدم اعتنا به فرهنگ آباء و اجدادی اش ودر کل به دلیل نبود ارکان هویت او در کلاس ها و کتاب های درس ناخودآگاه از هویت خویش دور می شود و جایگاه و منزلت هویت عربی اش در وجود او نابود می شود

و ناپایداری شخصیت از آنجا حاصل می شود که انسان اهوازی بین فترت و زندگی اجتماعی او تضاد ایجاد می شود فترت او را به هویت عربی اش سوق می دهد اما در مدرسه و جامعه و در کل در زندگی اجتماعی او با فرهنگ و هویت فارسی روبرو می شود و آثاری از این هویت عربی نیست و شخصیت او بین کشاکش فترت و زندگی اجتماعی ناپایدار میشود

همچنان که مادر خانه و خانواده ی خویش را در آغوش محبت و حمایت خویش حفظ می نماید
زبان مادری که جزء اصلی هویت (زبان مادری، تاریخ، میراث، فرهنگ)است نيز هویت و اصالت فرد را در بر می گیرد و حفظ و حمایت می کند
به طوریکه هویت نسل ها با زبان به نسل های بعدی انتقال می یابد

و در واقع زبان مادری دریچه ای به سوی ارائه ی شخصیت و هویت فرد به جامعه است

این که کیست و از چه فرهنگی نشات می گیرد .
و چه سهمی از تاریخ برای اوست و میراث نیاکان او چه ارزشی دارد
به وسیله ی زبان ارایه می شود

محرومیت از تحصیل به زبان مادری در واقع گسستن انسان از اصل و هویت اوست
این گسستگی در تمام ابعاد و مراحل زندگی اش رخنه خواهد کرد جایگاه اجتماعی او را غیر مناست و ناشایسته می سازد و کم کم به حاشیه جامعه رانده می شود

عذراء الحرشة /ش.عباس الساكي

انطلاقة غير مسبقة
عذراء الحرشة

ش. عباس الساكي

مرة اخرى يفاجئنا مسرحنا العربي بحضوره الصاعق و النشيط و يستعرض كوامن فنية وادعة و كفوئة رغم كل العقبات و الصعاب و الظروف الشحيحة.
هذه المرة يظهر الفن بكل ما اوتي من قوة في البيان و الديلوجات المتقنة و الحبكة السردية الرائعة و الاداء الباهر و الساحر ليسخر من هيمنة التعتيم و يؤكد معاني الصمود امام غطرسة الفن الموجه و المدعوم ماليا و علميا.
لقد اعدت لنا خشبة المسرح في قاعة (مهدية) عرضا مسرحيا جميلا تحت عنوان (عذراء من الحرشة) لكاتبها القصصي الشهير سالم باوي و مخرجها الكبير السيد كاظم القريشي و باداء لم نعهده من قبل قوة و تميزاً من قبل السيدة آمنة سليماني القديرة ما جعل من هذا الملمح الوجيز انطلاقة جديدة للفن الاهوازي و بحلة جديدة يجب ان يحذو حذوها الفنانون العرب في الاهواز فيما ياتي.
و مما لا غبار عليه فان العامل المؤثر في نجاح هذا المشروع يكمن في اختيار اضلاع المثلث الثلاثة الكوادري الكفوء منهم السيد باوي و الذي اخذ نجمه يسطع في سماء الادب الروائي منذ عقد من الزمن و ملأ جنبات الاعلام بمشاركاته المتميزة بالحداثة و التجدد و كذلك المخرج المسرحي السيد كاظم الذي يعد المؤسس للمسرح العربي الاهوازي الحر و قد ساير النهضة الثقافية العربية بجدارة و قوة و تخرجت من تحت يده العديد من الفنانين و خلد الكثير من الاعمال الفنية في ذاكرة الشارع الاهوازي و اما العنصر الفاعل و القدير السيدة آمنة التي اثبتت مدى قوة الابداع لدى الفتاة العربية الاهوازية و استطاعتها على خوض غمار التحديات الفنية بكل شجاعة و صلابة.
و بفضل هولاء المبدعين الثلاثة نتجت مسرحية ذات عمق معرفي و اجتماعي بعيد تكاد تكون واقعاً ملموساً للحياة الأبوية الجائرة و استطاعت ان تؤدي رسالة صارخة في نقد الاوضاع الاجتماعية التي يعيشها الوسط العربي كأيٍ من البلاد العربية الأخرى.
و قد يبشرنا اندفاع هذا الفريق بالظهور مرة ثانية و برواية ثانية و رسالة ثانية عما قريب ان شاء الله.